به گزارش فرانما، جورج کلونی هنگام دریافت شیر طلایی یک عمر دستاورد هنری در افتتاحیه هشتادوسومین جشنواره فیلم ونیز، از قدرت سینما و قصه‌گویی در برابر ترس و اقتدارگرایی دفاع کرد و گفت نخستین هدف کسانی که می‌خواهند صدای جامعه را خاموش کنند، روزنامه‌نگاران پرسشگر و هنرمندانی هستند که پاسخ‌های ساده را نمی‌پذیرند.
کلونی شامگاه چهارشنبه ۱۱ شهریور، در سالن بزرگ کاخ سینمای ونیز روی صحنه رفت و یکی از مهم‌ترین افتخارات جشنواره را دریافت کرد.
لورا درن، بازیگر و دوست قدیمی او، شیر طلایی افتخاری را به کلونی اهدا کرد.
مراسم پس از مرور تصویری بخش‌هایی از کارنامه بیش از چهار دهه‌ای این بازیگر، کارگردان و تهیه‌کننده آمریکایی برگزار شد.
از شوخی با مرگ تا مرور ۴۵ سال بازیگری
کلونی سخنانش را با شوخی درباره مفهوم «جایزه یک عمر فعالیت» آغاز کرد.
او گفت دریافت چنین جایزه‌ای دو فکر به ذهنش می‌آورد: نخست اینکه افتخار بزرگی نصیبش شده و دوم اینکه شاید برگزارکنندگان چیزی درباره آینده او می‌دانند که خودش از آن بی‌خبر است.
اما پس از این شروع طنزآمیز، سخنانش رنگ جدی‌تری گرفت.
کلونی گفت ۴۵ سال است بازیگری می‌کند، اما وقتی به گذشته نگاه می‌کند، مسیر حرفه‌ای خود را نتیجه یک نقشه از پیش طراحی‌شده نمی‌بیند.
او از کارنامه‌اش به‌عنوان زنجیره‌ای از «اتفاق‌های خوشایند» یاد کرد؛ فرصت‌هایی که کارگردان‌ها، نویسندگان، همکاران و عوامل فیلم‌ها در اختیارش گذاشتند.
به گفته او، هیچ‌کس به‌تنهایی به نقطه‌ای که امروز در آن ایستاده نمی‌رسد.
«هیچ‌کس به زبان دیگری نمی‌خندد»
بخش اصلی سخنرانی کلونی به تجربه او از سینمای جهان اختصاص داشت.
او گفت حضور مداوم در جشنواره‌هایی مانند ونیز به او یاد داده است که تفاوت‌های زبانی و جغرافیایی، شباهت‌های بنیادین انسان‌ها را از میان نمی‌برد.
از نگاه کلونی، خنده، گریه، نگرانی والدین، رؤیاهای کودکان و تجربه عشق در نقاط مختلف جهان تفاوت چندانی با یکدیگر ندارند.
او این تجربه را در برابر فضایی قرار داد که به گفته خودش، برخی صاحبان قدرت و ثروت تلاش می‌کنند در آن مردم را از یکدیگر بترسانند.
کلونی گفت سینما می‌تواند یادآوری کند که انسان‌ها به اندازه‌ای که بعضی روایت‌های سیاسی نشان می‌دهند، از یکدیگر متفاوت نیستند.
روزنامه‌نگاران و هنرمندان؛ نخستین هدف‌ها
تندترین بخش سخنرانی زمانی بود که کلونی مستقیماً از اقتدارگرایی سخن گفت.
او گفت نخستین افرادی که اقتدارگرایان برای خاموش‌کردنشان تلاش می‌کنند الزاماً سیاستمداران نیستند.
به گفته کلونی، ابتدا نوبت روزنامه‌نگارانی است که سؤال می‌پرسند.
پس از آنها، هنرمندانی قرار می‌گیرند که حاضر نیستند جهان را با پاسخ‌های ساده توضیح دهند.
او فیلمسازان، نویسندگان، بازیگران و موسیقی‌دانان را نیز در همین گروه قرار داد؛ کسانی که تلاش می‌کنند مخاطب نسبت به انسانی که هرگز او را ندیده، احساس همدلی پیدا کند.
کلونی در ادامه گفت:
«قصه‌ها همیشه برای کسانی که از ترس بهره می‌برند، خطرناک‌اند.»
کلونی: دشمنان کتاب و قصه قهرمان تاریخ نیستند
کلونی سپس بحث را از سینما به جایگاه کلی هنر گسترش داد.
او گفت کسانی که از کتاب، موسیقی و داستان می‌ترسند، معمولاً کسانی نیستند که تاریخ بعدها از آنها به‌عنوان قهرمان یاد کند.
از نگاه او، قدرت قصه‌گویی در این نیست که به‌تنهایی مشکلات سیاسی یا اقتصادی جهان را حل کند.
فیلم نمی‌تواند جنگ‌ها را متوقف کند.
نمی‌تواند تورم را کاهش دهد.
نمی‌تواند یک انتخابات را اصلاح کند.
اما می‌تواند کاری کند که انسان برای لحظاتی جهان را از چشم فردی دیگر ببیند.
غریبه‌ای که شاید قهرمان داستان دیگری باشد
کلونی گفت سینما می‌تواند یادآوری کند که یک غریبه، الزاماً برای دیگران غریبه نیست.
همان فرد ممکن است در داستان زندگی شخص دیگری، شخصیت اصلی یا حتی قهرمان باشد.
او در پایان این بخش از سخنرانی به خود تجربه سالن سینما اشاره کرد؛ گروهی از انسان‌ها که در تاریکی کنار یکدیگر می‌نشینند و نسبت به سرنوشت شخصیت‌هایی که هرگز ندیده‌اند، احساس نگرانی می‌کنند.
کلونی این توانایی برای همدلی را یکی از دلایل امیدواری خود دانست.
لورا درن و یک دوستی بیش از ۴۰ ساله
شیر طلایی کلونی را لورا درن به او اهدا کرد.
آشنایی این دو به بیش از چهار دهه قبل بازمی‌گردد.
آنها در ابتدای دوران حرفه‌ای خود در فیلم «Grizzly II: Revenge» همکاری کردند؛ پروژه‌ای که ساخت آن با مشکلات فراوان روبه‌رو شد و سال‌ها طول کشید تا نسخه نهایی‌اش منتشر شود.
درن در مراسم ونیز از کلونی به‌عنوان یکی از قدیمی‌ترین دوستان خود یاد کرد.
او همچنین گفت حضور در کنار کلونی باعث می‌شود بازیگران احساس کنند همکارشان برای موفقیت آنها نیز تلاش می‌کند.
پیام‌هایی از برد پیت و استیون سودربرگ
لورا درن تنها کسی نبود که در مراسم از کلونی تجلیل کرد.
او پیام‌هایی از تعدادی از دوستان و همکاران مشهور کلونی را نیز خواند.
برد پیت، آدام سندلر، استیون سودربرگ، الکساندر پین و نوآ بامباک از جمله افرادی بودند که برای این مراسم پیام فرستادند.
برد پیت در پیام خود با لحن طنزآمیز از کلونی به‌عنوان بازیگر، شوخ‌طبع، پدر، همسر، شهروند جهانی و مدافع عدالت یاد کرد و در پایان نیز توانایی رقص او را دست انداخت.
وقتی «جی کلی» واقعی شد
مراسم ونیز شباهت قابل توجهی با فیلم «Jay Kelly» داشت؛ اثری که سال گذشته در همین جشنواره نمایش داده شد.
کلونی در فیلم نوآ بامباک نقش ستاره‌ای مشهور و پا به سن گذاشته را بازی می‌کند که برای دریافت یک جایزه افتخاری به جشنواره‌ای در ایتالیا می‌رود.
لورا درن نیز در همان فیلم حضور داشت.
یک سال بعد، داستان به شکلی عجیب به واقعیت نزدیک شد: کلونی در ونیز روی صحنه رفت تا واقعاً جایزه یک عمر فعالیت هنری را دریافت کند و درن نیز در کنار او بود.
رابطه‌ای نزدیک به سه دهه با ونیز
رابطه حرفه‌ای کلونی با جشنواره ونیز به ۱۹۹۸ و نمایش «Out of Sight» ساخته استیون سودربرگ بازمی‌گردد.
از آن زمان، فیلم‌های متعددی با حضور یا کارگردانی او در ونیز نمایش داده شده‌اند.
«Good Night, and Good Luck»، «Michael Clayton»، «Burn After Reading»، «Gravity»، «Suburbicon»، «Wolfs» و «Jay Kelly» از جمله این آثار هستند.
«Good Night, and Good Luck» در سال ۲۰۰۵ در مسابقه ونیز حضور داشت و جایزه بهترین فیلمنامه جشنواره را برای کلونی و گرانت هسلوف به همراه آورد.
ونیز؛ بخشی از زندگی شخصی کلونی
ارتباط کلونی با ونیز فقط سینمایی نیست.
او و امل کلونی در سال ۲۰۱۴ مراسم ازدواج خود را در این شهر برگزار کردند.
به همین دلیل، کلونی هنگام اعلام دریافت شیر طلایی نیز گفته بود ونیز برایش سرشار از خاطرات مهم است و این جشنواره را رویداد محبوب خود می‌داند.
در مراسم افتتاحیه امسال نیز امل کلونی همراه همسرش روی فرش قرمز حضور داشت.
شیر طلایی برای بازیگر، کارگردان و تهیه‌کننده
هیأت مدیره بینال ونیز با پیشنهاد آلبرتو باربرا، مدیر هنری جشنواره، شیر طلایی یک عمر دستاورد را به کلونی اختصاص داده است.
جشنواره در معرفی او تنها بر شهرتش به‌عنوان ستاره سینما تکیه نکرده و فعالیت‌هایش در مقام بازیگر، کارگردان و تهیه‌کننده را مبنای این انتخاب قرار داده است.
کلونی در طول کارنامه خود دو جایزه اسکار گرفته و در آثار متنوعی از سینمای تجاری تا درام‌های سیاسی و اجتماعی بازی کرده است.
او در مقام کارگردان نیز بارها به موضوع سیاست، رسانه و قدرت پرداخته است.
از «ER» تا سینمای سیاسی
شهرت گسترده کلونی در دهه ۱۹۹۰ با مجموعه تلویزیونی «ER» شکل گرفت.
پس از آن، آثاری چون «Out of Sight»، مجموعه «Ocean’s»، «O Brother, Where Art Thou?»، «Syriana»، «Michael Clayton» و «Up in the Air» جایگاه او را در سینما تثبیت کردند.
اما بخش دیگری از کارنامه او به سینمای سیاسی گره خورده است.
«Good Night, and Good Luck» درباره تقابل روزنامه‌نگار مشهور ادوارد آر. مورو با فضای مک‌کارتیسم در آمریکا ساخته شد.
کلونی بعدها همین اثر را برای تئاتر برادوی اقتباس کرد و در سال ۲۰۲۵ برای بازی در نقش مورو نامزد جایزه تونی شد.
افتتاح ونیز با «Ink»
مراسم اعطای شیر طلایی کلونی پیش از نمایش افتتاحیه جشنواره برگزار شد.
پس از مراسم، «Ink» ساخته دنی بویل نخستین نمایش جهانی خود را تجربه کرد.
این فیلم با بازی جک اوکانل، گای پیرس و کلر فوی، داستانی مرتبط با صعود روپرت مرداک در مطبوعات بریتانیا را روایت می‌کند و در مسابقه اصلی ونیز حضور دارد.
هشتادوسومین جشنواره فیلم ونیز از ۲ تا ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۶ برگزار می‌شود.
اما نخستین شب جشنواره، پیش از آغاز جدی رقابت فیلم‌ها، بیش از هر چیز تحت تأثیر سخنرانی کلونی قرار گرفت؛ سخنرانی‌ای که در آن یک ستاره هالیوودی از سینما نه به‌عنوان ابزار حل همه بحران‌ها، بلکه به‌عنوان راهی برای حفظ همدلی و مقابله با ترس دفاع کرد.
.
Clooney: Stories Are Dangerous to Those Who Trade in Fear
Faranema reports that George Clooney used his Golden Lion for Lifetime Achievement acceptance speech at the 83rd Venice International Film Festival to defend storytelling, journalism and artistic expression against fear and authoritarianism.
The American actor, director and producer received the career honor during the festival’s opening ceremony on September 2.
Laura Dern, one of Clooney’s longtime friends and collaborators, presented the award.
Looking Back on 45 Years
Clooney began with humor, joking that a lifetime achievement award raises two immediate questions: what an extraordinary honor it is — and whether the people giving it know something about his future that he does not.
He then reflected on approximately 45 years as an actor.
Rather than describing his career as the result of a carefully designed plan, Clooney portrayed it as a series of fortunate opportunities created by directors, writers, crew members and fellow performers.
His central point was that no one reaches a major career milestone entirely alone.
Cinema Beyond Language
Clooney said that attending international festivals such as Venice had repeatedly shown him how similar people remain across borders.
People may speak different languages, he argued, but laughter, grief, parental anxiety, childhood dreams and love remain recognizable everywhere.
He contrasted that shared humanity with political and economic forces that, in his view, encourage people to fear one another.
For Clooney, cinema provides one way of resisting that division.
Journalists and Artists as Early Targets
The most explicitly political section of the speech addressed authoritarianism.
Clooney argued that authoritarian systems often attempt to silence journalists who ask questions before turning against artists who refuse simple answers.
He also included filmmakers, writers, actors and musicians among those whose work can create empathy for people audiences have never met.
His central line was that stories remain dangerous to people who profit from fear.
What Movies Can — and Cannot — Do
Clooney did not claim that art could directly solve political or economic crises.
Movies do not stop wars, reduce inflation or repair elections, he said.
Their power is different.
Cinema can encourage audiences to recognize that a stranger may be central to somebody else’s life and story.
For Clooney, the simple act of sitting in a dark theater and caring about people one has never met remains a meaningful form of human connection.
Laura Dern Presents the Honor
Dern delivered the tribute before Clooney accepted the Golden Lion.
The two actors first worked together more than four decades ago on “Grizzly II: Revenge.”
During the ceremony, Dern described Clooney as a generous collaborator and longtime friend.
She also read messages from several of his colleagues, including Brad Pitt, Adam Sandler, Steven Soderbergh, Alexander Payne and Noah Baumbach.
“Jay Kelly” Echoes Reality
The ceremony carried an unusual resemblance to Clooney’s 2025 film “Jay Kelly.”
In Noah Baumbach’s comedy-drama, Clooney plays an aging movie star who travels to an Italian film festival to receive a career honor.
The film premiered in Venice last year and also featured Laura Dern.
One year later, Clooney returned to the same festival to receive a real lifetime achievement award.
Nearly Three Decades With Venice
Clooney’s relationship with the Venice Film Festival dates back to 1998, when Steven Soderbergh’s “Out of Sight” screened at the festival.
He later returned with films including “Good Night, and Good Luck,” “Michael Clayton,” “Burn After Reading,” “Gravity,” “Suburbicon,” “Wolfs” and “Jay Kelly.”
“Good Night, and Good Luck” competed in Venice in 2005 and won the screenplay prize for Clooney and Grant Heslov.
Venice also holds personal significance for Clooney: he and Amal Clooney celebrated their wedding in the city in 2014.
A Golden Lion for a Multi-Hyphenate Career
The Venice Biennale awarded Clooney the Golden Lion for Lifetime Achievement following a recommendation by festival artistic director Alberto Barbera.
The honor recognizes his work not only as a major Hollywood actor but also as a director and producer.
His career has moved between mainstream entertainment, political drama, satire and journalism-focused filmmaking.
From his television breakthrough on “ER” to “Ocean’s,” “Syriana,” “Michael Clayton” and “Good Night, and Good Luck,” Clooney has built a career that spans several different areas of American film and television.
Venice 2026 Begins
The ceremony was followed by the world premiere of Danny Boyle’s “Ink,” starring Jack O’Connell, Guy Pearce and Claire Foy.
The 83rd Venice International Film Festival runs from September 2 to September 12, 2026.
Yet on opening night, one of the festival’s clearest statements came not from a competition film but from Clooney’s acceptance speech: cinema may not solve wars or elections, but storytelling can still challenge fear by asking audiences to care about someone they do not know.
