به گزارش فرانما، داریوش عیاری، فیلمبردار پیشکسوت سینمای ایران، یکشنبه ۱۹ مهر ۱۴۰۵ در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد. در این مراسم، شماری از سینماگران با حضور در آیین بدرقه این هنرمند، از شخصیت آرام، رفتار بی‌ادعا و نقش او در شکل‌گیری تصویر تعدادی از آثار ماندگار سینمای ایران یاد کردند.
محمود کلاری، رسول صدرعاملی، حسن مقدم، مجید جوانمرد و همایون اسعدیان از جمله سخنرانان این مراسم بودند. کیانوش عیاری، برادر داریوش عیاری، به دلیل کسالت در مراسم حضور نداشت. بهرام بدخشانی، منوچهر شاهسواری و غلامرضا موسوی نیز از جمله حاضران در این آیین بودند.
محمود کلاری: او به‌جای دیده‌شدن، در پی دیدن بود
محمود کلاری، فیلمبردار باسابقه سینمای ایران، در آغاز مراسم با یادآوری دشواری‌های حرفه فیلمبرداری، از داریوش عیاری به‌عنوان هنرمندی آرام، کم‌حرف، صمیمی و بی‌ادعا یاد کرد.
کلاری گفت حدود چهار دهه پیش، او و عیاری تقریباً هم‌زمان مسیر حرفه‌ای خود را در سینما آغاز کردند. عیاری در این مقطع فیلمبرداری «تنوره دیو» را تجربه کرد و کلاری همراه با تورج منصوری در فیلم «جاده‌های سرد» حضور داشت.
او با اشاره به تفاوت شخصیت عیاری با فضای نمایشی سینما، تأکید کرد که عیاری هیچ‌گاه در پی جلب توجه نبود. به گفته کلاری، سکوت و آرامش او به بخش مهمی از شیوه شناخت و درک تصویر تبدیل شده بود.
کلاری در ادامه، درگذشت عیاری را خاموش‌شدن چراغ یکی دیگر از سینماگران نسلی دانست. که با عشق به سینما وارد این حرفه شدند و بدون هیاهو به کار خود ادامه دادند.
او در پایان، با اشاره به میراث هنری عیاری گفت که برخی هنرمندان بی‌ادعا زندگی می‌کنند. و از میان ما می‌روند، اما اثری که از خود به‌جا می‌گذارند، همچنان روشن و ماندگار باقی می‌ماند.
رسول صدرعاملی: بی‌ادعا بود و بی‌ادعا رفت
رسول صدرعاملی، کارگردان و تهیه‌کننده سینما، نیز در این مراسم از تجربه همکاری خود با داریوش عیاری سخن گفت.
او با اشاره به پنج تا شش ماه همکاری نزدیک با عیاری، آن دوره را یکی از تجربه‌های مهم کاری خود توصیف کرد. صدرعاملی گفت در همین مدت، با شخصیتی روبه‌رو شده بود که آرامش درونی داشت و از اطرافیان یا جهان انتظار ویژه‌ای نداشت.
به گفته صدرعاملی، شناخت عیاری نیازمند نزدیک‌شدن به او و درک ویژگی‌های شخصیتی‌اش بود. او معتقد بود عیاری، با وجود دوری از روابط معمول و مناسبات رایج در محیط سینما، هر زمان که دیگران به کمکش نیاز داشتند، آماده همراهی بود.
صدرعاملی همچنین تأکید کرد که عیاری به‌دنبال جلب توجه نبود. و از نوعی بی‌نیازی درونی برخوردار بود؛ ویژگی‌ای که او آن را کم‌نظیر و شایسته تأمل دانست.
این کارگردان در پایان سخنانش به خانواده عیاری، به‌ویژه کیانوش عیاری و دیگر اعضای خانواده، تسلیت گفت و بر ضرورت مراقبت و همراهی بیشتر انسان‌ها با یکدیگر تأکید کرد.
حسن مقدم: داریوش نجیب بود و شریف
حسن مقدم، کارگردان سینما، دیگر سخنران این مراسم بود. او با ابراز اندوه از درگذشت عیاری، از نجابت و شرافت او یاد کرد و به نخستین دیدار خود با این فیلمبردار در سال ۱۳۵۱ بازگشت.
مقدم توضیح داد که در آن سال‌ها، مجله تخصصی «تصویر» منتشر می‌شد و داریوش عیاری مسئولیت صفحه فنی آن را برعهده داشت. مقدم که در آن زمان علاقه‌مند به ساخت فیلم بود، برای دیدار با عیاری به دفتر مجله رفت و درباره امکان ورود به مسیر فیلمسازی با او صحبت کرد.
به گفته مقدم، عیاری او را به «سینمای آزاد» راهنمایی کرد؛ فضایی که امکان تجربه فیلمسازی با دوربین‌های هشت‌میلی‌متری را برای علاقه‌مندان فراهم می‌کرد.
مقدم افزود که چند ماه بعد، پس از نوشتن یک فیلمنامه کوتاه، بار دیگر به عیاری مراجعه کرد و از او خواست در ساخت فیلم کمکش کند. عیاری نیز پذیرفت فیلمبردار آن اثر باشد و به این ترتیب، در شکل‌گیری نخستین تجربه فیلمسازی مقدم نقش مؤثری ایفا کرد.
این خاطره، تصویری از عیاری به‌عنوان سینماگری ارائه می‌کرد که در کنار فعالیت حرفه‌ای خود، برای همراهی با علاقه‌مندان و کمک به شکل‌گیری تجربه‌های تازه در سینما نیز وقت می‌گذاشت.
مقدم در پایان، درگذشت این فیلمبردار را فقدانی برای خانواده او، دوستان، خانه سینما و جامعه فیلمبرداران ایران دانست.
مجید جوانمرد با شعری از لورکا یاد عیاری را گرامی داشت
مجید جوانمرد، فیلمساز و از فعالان سینمای آزاد اهواز، در بخش دیگری از مراسم، قطعه‌ای از شعر فدریکو گارسیا لورکا با ترجمه احمد شاملو را خواند و یاد داریوش عیاری را گرامی داشت.
جوانمرد با مرور خاطرات خود گفت که در سال‌های ۱۳۴۸ و ۱۳۴۹، در یکی از فیلم‌های عیاری بازی کرده بود و پس از آن، خودش نیز به فیلمسازی روی آورد و به جمع فعالان سینمای آزاد اهواز پیوست.
او توضیح داد که اگرچه در سینمای حرفه‌ای فرصت همکاری دوباره با عیاری را پیدا نکرد، دوستی میان آن‌ها ادامه داشت و بیشتر از طریق تماس‌های تلفنی از گذشته و خاطرات مشترک سخن می‌گفتند.
جوانمرد همچنین از نگرانی خود برای کیانوش عیاری سخن گفت و ابراز امیدواری کرد که او و دیگر اعضای خانواده بتوانند فقدان داریوش عیاری را تحمل کنند.
همایون اسعدیان: یاد او فراموش نخواهد شد
همایون اسعدیان، مدیرعامل خانه سینما، در پایان مراسم از حاضران و اعضای جامعه هنری برای شرکت در آیین خاکسپاری داریوش عیاری قدردانی کرد.
او با اشاره به سخنان محمود کلاری، تأکید کرد که عیاری با وجود دوری از هیاهو و نمایش، در ذهن همکاران و دوستانش جایگاهی ماندگار دارد.
از نگاه سخنرانان این مراسم، آرامش و بی‌ادعایی عیاری نه نشانه فاصله‌گرفتن از دیگران، بلکه بخشی از منش حرفه‌ای و انسانی او بود؛ ویژگی‌ای که در خاطرات همکارانش بارها تکرار شد.
داریوش عیاری؛ از «تنوره دیو» تا «خانه پدری»
داریوش عیاری، فیلمبردار و مدیر فیلمبرداری سینمای ایران، در سال ۱۳۲۵ در اهواز به دنیا آمد و در رشته روزنامه‌نگاری تحصیل کرد. او فعالیت حرفه‌ای خود در سینمای بلند را با فیلمبرداری «تنوره دیو» به کارگردانی کیانوش عیاری آغاز کرد؛ فیلمی که نقطه شروع همکاری حرفه‌ای دو برادر نیز به شمار می‌رفت.
او در طول چند دهه فعالیت، با کارگردانان مختلف سینمای ایران همکاری کرد و نامش در تیتراژ آثاری چون «خواهران غریب»، «دختری با کفش‌های کتانی»، «زندان زنان»، «سه زن»، «خانه پدری»، «جاده قدیم»، «کاناپه» و «ویلای ساحلی» ثبت شد.
کارنامه او نشان می‌دهد که فعالیت حرفه‌ای‌اش به همکاری با برادرش محدود نبود و در فیلم‌های کارگردانانی چون کیومرث پوراحمد، رسول صدرعاملی و منیژه حکمت نیز نقش داشت.
عیاری روز جمعه ۱۷ مهر ۱۴۰۵، در ۸۰سالگی درگذشت. با برگزاری مراسم خاکسپاری او در بهشت زهرا، همکاران و دوستانش با هنرمندی وداع کردند که به گفته سخنرانان مراسم، کمتر در پی دیده‌شدن بود، اما در پشت دوربین، سهمی از حافظه تصویری سینمای ایران را شکل داد.
بدرقه داریوش عیاری، یادآور جایگاه هنرمندانی بود که نامشان گاه کمتر از آثارشان دیده می‌شود؛ اما تصویرهایی که ثبت کرده‌اند و خاطره‌ای که در ذهن همکارانشان باقی گذاشته‌اند، همچنان بخشی از تاریخ سینمای ایران است.
.
.
Farewell to Dariush Ayari: The Man Who Shunned the Spotlight
According to Faranema, Dariush Ayari, a veteran Iranian cinematographer, was laid to rest at the Artists’ Section of Behesht Zahra Cemetery on Sunday, October 11, 2026. Fellow filmmakers attended the ceremony to pay tribute to his quiet personality, modest manner and contribution to the visual legacy of Iranian cinema.
Mahmoud Kalari, Rasoul Sadr-Ameli, Hassan Moghadam, Majid Javanmard and Homayoun Asadian were among the speakers. Kianoush Ayari, Dariush’s brother, was unable to attend because of illness. Bahram Badakhshani, Manouchehr Shahsavari and Gholamreza Mousavi were among those present.
Mahmoud Kalari: He Sought to See Rather Than Be Seen
Veteran cinematographer Mahmoud Kalari opened the ceremony by recalling the challenges of cinematography and describing Ayari as a quiet, reserved, warm and unassuming artist.
Kalari said that he and Ayari began their professional journeys in cinema at roughly the same time, around four decades earlier. Ayari worked on Tanooreh Div, while Kalari and Touraj Mansouri worked on Cold Roads.
Referring to Ayari’s character, Kalari emphasized that he never sought the spotlight. In his view, silence and restraint were central to Ayari’s way of understanding and capturing images.
Kalari described Ayari’s death as the passing of another member of a generation that entered cinema with passion and continued its work without fanfare.
He concluded that some artists live modestly and leave quietly, yet their work continues to shine long after they are gone.
Rasoul Sadr-Ameli: He Left Without Making a Show of Himself
Director and producer Rasoul Sadr-Ameli recalled working closely with Ayari for five or six months, describing that period as an important professional experience.
He said he had come to know Ayari as a person who had found inner peace and expected little from those around him or from the world.
According to Sadr-Ameli, understanding Ayari required spending time with him and discovering his character. Despite keeping his distance from the usual social dynamics of the film industry, Ayari was ready to help whenever a colleague needed him.
Sadr-Ameli also praised Ayari’s independence from the need for public attention, describing it as a rare quality.
He offered his condolences to Ayari’s family, especially Kianoush Ayari, and stressed the importance of supporting one another through loss.
Hassan Moghadam: Dariush Was Noble and Decent
Director Hassan Moghadam recalled meeting Ayari in 1972, when the magazine Tasvir was being published and Ayari was responsible for its technical page.
Moghadam, who wanted to make films, visited Ayari to ask about ways to begin. Ayari directed him to the Free Cinema movement, where aspiring filmmakers could experiment with 8mm filmmaking.
Moghadam said that several months later, after writing a short screenplay, he returned to Ayari and asked him to help make the film. Ayari agreed to serve as its cinematographer, playing an important role in Moghadam’s early experience as a filmmaker.
The memory portrayed Ayari as a professional who not only pursued his own work but also supported others trying to enter cinema.
Moghadam concluded by expressing his condolences to Ayari’s family, friends, the House of Cinema and Iran’s cinematographers.
Majid Javanmard Pays Tribute with a Poem by Lorca
Filmmaker Majid Javanmard, who was involved with the Free Cinema movement in Ahvaz, read a poem by Federico García Lorca in Ahmad Shamlu’s Persian translation.
Javanmard recalled acting in one of Ayari’s films in 1969 or 1970, before becoming a filmmaker himself and joining the Free Cinema community in Ahvaz.
Although the two did not have another opportunity to work together in professional cinema, their friendship continued, often through telephone conversations and memories of their early years.
Javanmard also expressed concern for Kianoush Ayari and hoped that the family would find the strength to endure the loss.
Homayoun Asadian: He Will Not Be Forgotten
Homayoun Asadian, head of the House of Cinema, thanked members of the artistic community for attending the funeral.
Referring to Kalari’s remarks, he emphasized that Ayari would remain in the memories of his colleagues and friends despite his aversion to publicity.
The speakers portrayed Ayari’s quietness not as distance from others but as an essential part of his professional and personal character.
Dariush Ayari: From Tanooreh Div to The Paternal House
Dariush Ayari, an Iranian cinematographer and director of photography, was born in Ahvaz in 1946 and studied journalism. He began his professional feature-film career with Tanooreh Div, directed by his brother Kianoush Ayari. The film also marked the beginning of their professional collaboration.
Over several decades, Ayari worked with many Iranian directors. His credits included ** The Distant Sisters, Girl with Sneakers, Women’s Prison, Three Women, The Paternal House, Old Road, Kanapeh and Coastal Villa.**
His career extended well beyond his collaborations with his brother, including work with filmmakers such as Kiumars Pourahmad, Rasoul Sadr-Ameli and Manijeh Hekmat.
Ayari died on Friday, October 9, 2026, at the age of 80. His funeral brought colleagues and friends together to remember an artist who, according to the speakers, rarely sought recognition but helped shape the visual memory of Iranian cinema from behind the camera.
His farewell served as a reminder that some artists are less visible than the films they help create, yet their images and the memories they leave behind remain part of cinema history.
