به گزارش فرانما، دانیل اوتوی، یکی از مهمترین و در عین حال کمشنیدهشدهترین بازیگران تاریخ سینمای فرانسه برای مخاطبان غیرفرانسوی، امسال در ۷۶ سالگی با دو فیلم در جشنواره کن حضور دارد؛ یکی بهعنوان بازیگر و دیگری بهعنوان کارگردان. او با بیش از ۵۰ سال فعالیت حرفهای، ۱۴ نامزدی سزار و دو جایزه بهترین بازیگر، همچنان برای بسیاری از مخاطبان جهانی «چهرهای ناشناخته» باقی مانده است.
در گفتوگویی ویدئویی، زمانی که یک طوطی خاکستری روی سر او مینشیند، اوتوی با خنده میگوید: «بهخاطر موهای سفیدم فکر میکند لانهاش است.» تصویری که بهطرزی عجیب، شخصیت آرام و بیتکلف او را خلاصه میکند.
پنج دهه حضور در سینمای فرانسه؛ از کمدی تا مینیمالیسم
اوتوی در طول پنج دهه، طیفی حیرتانگیز از نقشها را بازی کرده است:
- کمدیهای پرفروش
- نقشهای عاشقانه
- شخصیتهای کاملاً دگرگونشده
- بازیهای مینیمال و درونی مانند Caché (مایکل هانکه)
او یکی از معدود بازیگرانی است که توانسته میان سینمای جریان اصلی و سینمای مؤلف بدون کوچکترین ناهمخوانی حرکت کند.
با وجود این، برخلاف ژرار دوپاردیو، ژان رنو یا ژان دوژاردن، هرگز به هالیوود نرفت. خودش میگوید:
«در ایتالیا و انگلستان با انگلیسی بد بازی کردم، اما هرگز به هالیوود نرفتم… هنوز.»
مسیر دشوار آغاز کار؛ سه بار رد شدن از مدرسه ملی هنرهای نمایشی
اوتوی در ۱۹ سالگی سه بار از ورود به مدرسه ملی هنرهای نمایشی فرانسه رد شد. اما میگوید:
«برنامه B نداشتم. باید ادامه میدادم. جوانی یعنی نترسیدن.»
او سالها در تئاتر موزیکال و تلویزیون کار کرد تا اینکه با کمدی پرفروش Les sous-doués (۱۹۸۰) مشهور شد. اما نقطه عطف واقعی زمانی بود که کلود بری او را برای نقش اوگولن در Jean de Florette انتخاب کرد؛ نقشی که او را کاملاً دگرگون کرد و برایش سزار و بفتا آورد.
سه کلود سرنوشت او را ساختند: زیدی، بری و سوتِه
اوتوی میگوید:
«این سه کلود بودند که مسیرم را ساختند.»
- کلود زیدی → شهرت
- کلود بری → اعتبار
- کلود سوتِه → عظمت
نقش او در A Heart in Winter (۱۹۹۲) یکی از مهمترین بازیهای تاریخ سینمای فرانسه است؛ بازیای که بر سکوت، مکث و احساسات پنهان بنا شده است.
چرا اوتوی جهانی نشد؟
برخلاف دوپاردیو یا رنو، اوتوی پرسونا نساخت. او «نوع اوتوی» ندارد. او متغیر است، نه «قابل صادرات». همین باعث شد در جهان کمتر شناخته شود، هرچند سال گذشته با فیلم A Private Life کنار جودی فاستر دوباره توجه بینالمللی را جلب کرد.
کن؛ خانه طبیعی او
اوتوی حدود ۱۵ بار در کن حضور داشته و میگوید:
«کن تغییر کرده؛ امنیت بیشتر، یوتیوبرها بیشتر. اما هنوز بزرگترین جشن سینمای جهان است.»
لحظه اوج او در کن زمانی بود که در ۱۹۹۶ برای The Eighth Day جایزه بهترین بازیگر را از فرانسیس فورد کوپولا دریافت کرد.
دو فیلم در کن ۲۰۲۶؛ از کمدی تا درام هولوکاست
۱) Crescendo (بخش خارج از مسابقه)
کارگردان: اگنس ژائویی ژانر: کمدی–درام نقش اوتوی: رهبر ارکستر دستوپاچلفتی در دنیای هنر پس از جنبش #MeToo اوتوی: «پدر و مادرم در اپرا کار میکردند. این فیلم برایم شخصی است.»
۲) When the Night Falls (بخش Cannes Premiere)
ششمین فیلم اوتوی بهعنوان کارگردان موضوع: تلاش واقعی برای نجات ۱۰۰ کودک یهودی در ۱۹۴۲ اوتوی نقش کشیش الکساندر گلاسبرگ را بازی میکند. او میگوید:
«فکر میکردم ۷۰ سال بعد از هولوکاست، انسانها عاقلتر شدهاند. اما تاریخ تکرار میشود.»
اوتوی: «نوستالژی دشمن من است»
با وجود پنج دهه فعالیت، اوتوی هنوز به آینده فکر میکند:
«نوستالژی دشمن من است. میخواهم آینده را در زمان حال بسازم.»
در پایان گفتوگو، طوطی از سرش به شانهاش میرود؛ تصویری که انگار میگوید اوتوی هنوز همان بازیگر آرام، شوخطبع و بیادعاست.
Daniel Auteuil: The Greatest French Actor You’ve Never Heard Of Returns to Cannes With Two Films
According to Faranema, Daniel Auteuil — one of France’s most celebrated actors with 14 César nominations and a career spanning over five decades — arrives at the 79th Cannes Film Festival with two new films: Crescendo and When the Night Falls.
Auteuil, now 76, remains a towering figure in French cinema, yet surprisingly under-recognized internationally. His career ranges from broad comedies to minimalist performances in films like Caché. He reflects on his long journey, his collaborations with Claude Zidi, Claude Berri and Claude Sautet, and his late arrival to directing.
This year, he stars in Agnès Jaoui’s comedy Crescendo and directs the Holocaust drama When the Night Falls, in which he also plays Father Alexandre Glasberg. Auteuil says nostalgia is his “greatest enemy,” insisting he is still focused on the future.
