به گزارش فرانما فاطمه محمدی، مدیرعامل موزه سینمای ایران، به مناسبت روز ملی سینما پیامی منتشر کرد؛ پیامی که با نگاهی شاعرانه و تحلیلی، بر نقش موزه‌ها در حفظ حافظه جمعی و اهمیت سینما به‌عنوان بخشی از تجربه زیسته ایرانیان تأکید می‌کند.
این پیام، با محوریت مفهوم «موزه؛ جایی که زمان دیزالو می‌شود»، تلاش دارد جایگاه موزه سینما را نه صرفاً به‌عنوان یک مرکز نگهداری آثار، بلکه به‌عنوان ایستگاه زمانی حافظه فرهنگی ایران بازتعریف کند.
موزه؛ حافظه زنده شهر
در بخش‌های مختلف این پیام، دکتر محمدی با اشاره به نمایش نسخه بازسازی‌شده فیلم «ستارخان» در موزه سینما، تأکید می‌کند که نسل‌های مختلف با آثار بزرگان سینما عاشق این هنر شده‌اند و همین عشق، بخشی از حافظه مشترک جامعه را شکل می‌دهد.
او می‌نویسد:
«موزه، انبار گذشته نیست؛ گذشته را به زمان حال می‌آورد تا دوباره خوانده شود.»
در این پیام، موزه‌ها به‌عنوان حافظه زنده شهرها معرفی می‌شوند؛ مکان‌هایی که فاصله میان دیروز و امروز را حذف می‌کنند و روایت‌های مختلف را کنار هم می‌نشانند تا «ما»ی جمعی دوباره شکل بگیرد.
سینما؛ تجربه زیسته یک ملت
مدیرعامل موزه سینما تأکید می‌کند که:
- یک عکس قدیمی
- یک پوستر
- یک فیلم فقط یک شیء نیستند؛ بلکه تکه‌هایی از حافظه عاطفی جامعه هستند.
او می‌نویسد:
«سینما فقط آن چیزی نیست که می‌سازیم؛ آن چیزی هم هست که نمی‌گذاریم فراموش شود.»
این پیام، سینما را بخشی از هویت فرهنگی ایرانیان می‌داند؛ جایی که نسل امروز می‌تواند با دیدن تصاویر دیروز، بفهمد پیش از او نیز کسانی بوده‌اند که برای سینما جنگیده‌اند، رؤیا ساخته‌اند و زیسته‌اند.
موزه سینما؛ ایستگاه زمانی
در بخش پایانی پیام، دکتر محمدی موزه سینما را «ایستگاهی که گذشته در آن پیاده می‌شود، حال سوار می‌شود و آینده از میان خاطرات ما عبور می‌کند» توصیف می‌کند.
او تأکید می‌کند که اگر حافظه سینما حفظ نشود، شاید فیلم‌های تازه ساخته شوند، اما چیزی برای گفتن به آیندگان باقی نخواهد ماند.
پیام با تبریک روز ملی سینما پایان می‌یابد.
.
Message from the Director of the Cinema Museum of Iran on National Cinema Day
According to Faranema, Fatemeh Mohammadi, Director of the Cinema Museum of Iran, has issued a heartfelt message on the occasion of National Cinema Day, emphasizing the role of museums in preserving cultural memory and the emotional legacy of Iranian cinema.
She describes the museum as a place “where time dissolves,” highlighting its mission to bridge the gap between past and present, and to reconnect generations through shared cinematic heritage.
Dr. Mohammadi writes that a museum is not a storage room for the past, but a living space where history is brought into the present to be re-read and re-experienced. She calls cinema “a part of the lived experience and emotional memory of Iranians,” noting that photographs, posters, and old films are fragments of collective memory.
The message concludes by defining the Cinema Museum as a “temporal station” where the past arrives, the present departs, and the future is shaped through remembrance.
