به گزارش فرانما، سیوشش سال قبل در چنین روزهایی، یعنی تابستان ۱۳۶۸ «هامون» جاری شد؛ فیلمی دورانساز که نه تنها گیشهها را تصاحب کرد، بلکه در افکار و اندیشههای مخاطبانش طنینانداز شد.
هامون فقط یک فیلم نبود، بغض فروخورده نسلی بود که با دگردیسیهای اجتماعی راه خود را گم کرده بودند. اما داریوش مهرجویی راه جدیدی برای بروز و ظهور اندیشه خود یافته بود.
«هامون» به قدری محبوب شد که مانی حقیقی در وصف شکوفایی آن، فیلم مستندی با عنوان «هامونبازها» ساخت. در این فیلم مخاطبان هامون، از تجربه رویارویی خود با فیلم میگویند.
تورج منصوری هم به عنوان تصویرگر این اثر متمایز، سبک، سیاق و نگاه حرفهایاش تکامل یافت. منصوری با هامون، گامی بلند برداشت و جایگاه خود را در سینمای ایران، بیش از پیش تثبیت کرد.
در این گفتوگو که موزه سینما با منصوری ترتیب داده، او از تجربه تصویرگری در هامون و کار در کنار مهرجوییِ فقید میگوید.
